Widawscy herbu Awdaniec

Widawscy herbu Awdaniec to jedna z licznych gałęzi, a właściwie jak to określił Semkowicz „gałązek” wielkiego rodu Awdańców. Nie można raczej powiedzieć, że określenie „Widawscy” było ich nazwiskiem. Był to bowiem akurat okres tworzenia się i utrwalania nazwisk. Często je jeszcze zmieniano w związku ze zmianą posiadłości. Na przykład kiedy Widawscy sprzedali Widawę rodzinie Wężyków herbu Wąż, ci przejęli określenie Widawscy i w ten sposób powstała rodzina Wężyków Widawskich (Widawskich herbu Wąż).

Z ukazanej poniżej tablicy do Widawskich faktycznie nie należeli Jakub z Błogiego i jego syn Dobiesław z Błogiego (w niektórych opracowaniach nazywani są Błoskimi), ponieważ założycielami Widawy byli synowie Jakuba, a bracia Dobiesława, Mikołaj, Piotr, Michał i Jakub. Dopiero o tych czterech braciach i ich potomkach można mówić jako o Widawskich, chociaż jeszcze przez dłuższy czas w różnych dokumentach pisali się różnie, a na koniec rozdzielili się na kilka rodzin o różnych nazwiskach. Np. Mikołaj początkowo pisał się z Łazów, lecz gdy wieś ta przeszła w ręce jego brata Piotra, jego siedzibą stał się Puczniew nad Nerem, a Mikołaj zaczął się pisać z Puczniewa (Puczniewski). Tak też potem pisali się jego potomkowie.

Natomiast Jakub z Rogoźna (można by powiedzieć pierwszy Rogoziński) określany bywał z Widawy wówczas, gdy występował razem z bratem Piotrem (z Widawy) na wspólnych listach świadków. Wskazanie Widawy należy w tym przypadku rozumieć raczej jako miejsce pochodzenia, a nie własności. Jego synowie zaś pisali się z Dąbrowy (chodzi o Dąbrowę Widawską, którą Jakub otrzymał razem z Rogoźnem po ojcu), od której później wzięła początek rodzina Dąbrowskich herbu Awdaniec.

Jako najbardziej znanych Widawskich należy wymienić Piotra z Widawy i Jakuba z Rogoźna, którzy występując w Horodle w 1413 roku jako przedstawiciele rodu Awdańców, przyjęli do herbu Jana Gasztołda.

Wg Alicji Szymczak Piotr, syn Gabriela, wnuk Piotra, prawnuk Jakuba z Rogoźna jest protoplastą rodziny Rogozińskich herbu Awdaniec.

Część tablicy genealogicznej Widawskich herbu Awdaniec dotycząca przodków rodziny Rogozińskich.

1. Jakub z Błogiego– podkomorzy sieradzki 1370, kasztelan sieradzki 1381

1.1. Dobiesław z Błogiego – podczaszy sieradzki od 1390, cześnik sieradzki od 1406, kasztelan spicymierski 1412 – 1430 + (1391) Machna z Krośniewic

1.2. Mikołaj z Puczniewa – podkoni łęczycki od 1411 + (1) N. (z Soboty ?), + (2) Dorota

1.3. Piotr z Widawy – cześnik sieradzki od 1402, sędzia sieradzki od 1405 + (1392) Hanka z Krośniewic

1.4. Michał

1.5. Jakub z Rogoźna, Dąbrowy Widawskiej – łowczy sieradzki od 1405, podkomorzy sieradzki od 1411 + (1417) N. z Siemkowic

1.5.1. Wichna + (1414) Mszczuj z Barczewa

1.5.2. Elżbieta + (1427) N. z Cieszęcina

1.5.3. Jan + (1427) Katarzyna Szczawieńska

1.5.3.1. Jakub + (1470) Klichna Łaska

1.5.4. Jadwiga + (1432) Wojciech z Przeczni

1.5.5. Jakub – kanonik krzelowski, oficjał wieluński

1.5.6. Piotr + (1)(1454) Anna, + (2)(1462) Polomka z Wilamowa

1.5.6.1. Gabriel + (1)(1473) Katarzyna Szczawieńska, + (2)(1483) Anna z Pożdżenic

1.5.6.1.1. Anna + (1)(1490) Jan z Grabi, + (2)(1493) Wojciech Kucowski

1.5.6.1.2. Jan – w 1493 student Akademii Krakowskiej

1.5.6.1.3. Jadwiga + (1495) Mikołaj Kamocki z Głupic

1.5.6.1.4. Piotr + (1507) Katarzyna z Kociszewa (Piotr jest protoplastą rodziny Rogozińskich herbu Awdaniec)

1.5.6.1.5. Małgorzata + (1523) Jakub Zapolski

1.5.7. N. + (1448) Jakub z Bartochowa

Informacje o Widawskich herbu Awdaniec pochodzą z publikacji pani profesor Alicji Szymczak, Szlachta sieradzka w XV wieku. Magnifici et generosi, Wydawnictwo UŁ, 1998.

Praca dotyczy genealogii 14 rodzin szlacheckich (556 osób) z województwa sieradzkiego w okresie od schyłku XIV do końca XV w. (1. Koniecpolscy herbu Pobóg, 2. Grabscy i Brudzewscy h. Pomian, 3. Zarębowie z Kalinowej, 4. Gruszczyńscy h. Poraj, 5. Niewiescy h. Pomian, 6. Łascy h. Korab, 7. Świnkowie z Charłupi i Wrzącej, 8. Lutomierscy h. Jastrzębiec, 9. Widawscy h. Awdaniec, 10. Bechciccy, Biskupscy i Rudniccy h. Lis, 11. Wężykowie z Będkowa i Woli, 12. Malscy h. Nałęcz, 13. Zadorowie z Bąkowej Góry, 14. Grzymałowie z Dominikowic, Businy i Lipek). Hierarchię ważności rodzin ustalono na podstawie głównych czynników stymulujących rozwarstwienie stanu szlacheckiego: urzędy, majątek, królewszczyzny, posagi, pas rycerski, tytuły, wykształcenie. Rodziny te skupiały 24,7% własności szlacheckiej i 63% dóbr królewskich w województwie. W ich ręku pozostawały głównie urzędy ziemskie, wojewody, kasztelana sieradzkiego i podkomorzego. Pozycję społeczną zawdzięczały indywidualnym karierom w administracji centralnej (wicekról, kanclerz) i kościelnej (3 arcybiskupi, 3 biskupi, liczni kanonicy). Tylko trzy pierwsze rodziny należały do elity ogólnopolskiej, pozostałe tylko do lokalnej. W tej ostatniej grupie postępowała szybko pauperyzacja w liniach o dużej dzietności.

A oto dłuższe opracowanie na temat Widawskich napisane na podstawie książki prof. Alicji Szymczak

Czytając poniższy tekst proszę zwrócić uwagę na wymienione wsie. Prawie wszystkie istnieją do dzisiaj, a wiele z nich ma nawet nie zmienione nazwy. Bywa tak, że urodziliśmy się i mieszkamy w miejscowości nie zdając sobie sprawy z jej wielowiekowej historii. Wydaje się nam, że tylko stare miasta istnieją od wielu stuleci i tylko one mogą pochwalić się ciekawą przeszłością. Otóż okazuje się, że wsie są równie stare jak najstarsze miasta. Może nie mają tak bogatej historii, ale dla naszych badań genealogicznych jest ona tak samo ciekawa, a może i bardziej, bo dotyczy bezpośrednio naszych przodków.

Jakub z Błogiego – dziedzic wsi Błogie. Dnia 21 I 1368r. w Opatowie poświadczał na dokumencie Kazimierza Wielkiego w sprawie dziesięciny z Zadzimia. W latach 1370-1374 piastował urząd podkomorzego, a następnie od 1381r. kasztelana sieradzkiego. Ostatnia wzmianka o nim pochodzi z 2 III 1384r., kiedy to zjazd w Radomsku wyznaczył go do obrony zamku krakowskiego. Ostrożność tę spowodowały przedłużające się rokowania z królową węgierską Elżbietą o przysłanie jej córki Jadwigi desygnowanej na tron Polski. Znanych jest jego pięciu synów: Dobiesław z Błogiego, Mikołaj z Puczniewa, Piotr z Widawy, Michał i Jakub z Rogoźna. Dnia 24 II 1388r. bracia: Mikołaj, Piotr, Michał i Jakub, uzyskali od króla Władysława Jagiełły przywilej na lokację miasta Widawy. Najstarszy Dobiesław osiadł w dobrach ojczystych w Sandomierskiem (wieś Błogie i inne), jego młodsi bracia zajęli Widawę.

Dobiesław z Błogiego piastował w ziemi sieradzkiej kolejno urzędy: podczaszego 1390-1405, cześnika 1406-1410, kasztelana spicymierskiego 1412-1430. Sprawowanie urzędów sieradzkich wymagało osiadłości w tej ziemi. Tymczasem jedyną wsią, z której podawał się występując w sieradzkich sądach, była królewszczyzna Dubie (parafia Restarzew). Znaczący majątek wniosła mu żona Machna, córka Jana z Krośniewic i N. z Żychlina, córki Filipa. Siostra Machny Hanka została żoną Piotra, brata Dobiesława.

Dobiesław niezmiernie rzadko pojawia się w dokumentach. Dnia 11 X 1390r. świadkował w Radomiu na dokumencie Władysława Jagiełły. Dnia 13 IX 1405r. był świadkiem zamiany dóbr przez brata Mikołaja z opatem sulejowskim. Mimo iż Dobiesław był urzędnikiem sieradzkim, niezbyt często uczestniczył w zjazdach urzędników tej ziemi. Jego obecność została poświadczona na sześciu wiecach oraz na dwóch sądach w Brodni. Zmarł po 3 I 1430 a przed 6 II 1436r., kiedy urząd kasztelana spicymierskiego trzymał już Jakub z Grabi.

Dziećmi Dobiesława byli: Jakub z Marzysza, Jan, Katarzyna (prawdopodobnie z Dubia) i Piotr z Błogiego (w 1425r. rozpoczął studia na Akademii Krakowskiej). Utrzymywali kontakt z sieradzkimi krewnymi. W 1445r. Piotr z Błogiego i Jakub z Marzysza otrzymali Wolę k. Dąbrowy w zastaw za 200 grzywien od Piotra z Widawy. Potomkami Dobiesława, zapewne wnukami, byli Marcin z Krośniewic i jego brat Dobiesław z Pomarzan, którzy w lipcu 1462r. procesowali się z Adamem z Małego Pniewa.

Mikołaj z Puczniewa, w roku 1388, wspólnie z braćmi: Piotrem, Michałem i Jakubem uzyskali lokację miejską Widawy. W nieznanym czasie bracia dokonali działu majątkowego. Mikołaj otrzymał Łazów k. Widawy oraz Prucheńsko i Stoczki k. Błogiego. Dnia 13 IX 1405r. zamienił z cystersami sulejowskimi dobra sandomierskie na Puczniew w ziemi łęczyckiej. Od 9 III 1411r. występował z tytułem podkoniego sieradzkiego, który to urząd sprawował do końca życia. Prawdopodobnie najstarszy z braci Widawskich – pisano go najczęściej na pierwszym miejscu – otrzymał urząd najpóźniej i to w dodatku najniższy w hierarchii ziemskiej. Początkowo Mikołaj pisał się z Łazowa, widocznie w tej wsi miał dwór. Jednakże po 1412, a przed 1441r. Łazów przeszedł w ręce jego brata Piotra z Widawy, siedzibą Mikołaja stał się Puczniew.

Mikołaj był niemal stale obecny na roczkach sieradzkich i szadkowskich. Uczestnictwo w sądach nie należało do kompetencji jego urzędu (podkoni), lecz raczej do pełnionej funkcji komornika. Działał niewątpliwie na podstawie mandatu swoich braci: sędziego Piotra z Widawy i podkomorzego Jakuba z Rogoźna, ogrywających w sądownictwie ziemskim najważniejsze role. Nie tak częsta była jego obecność na roczku w Łęczycy, gdzie odpowiadał jedynie z racji administracyjnej przynależności części Puczniewa, znajdującej się po łęczyckiej stronie Neru. Dnia 27 VIII 1437r. zapłacił 160 grzywien Dorocie z Woli za kupioną od niej Wolę (Puczniewską), która znajdowała się potem w rękach jego synów. Zmarł przed 14 I 1449r., kiedy po raz pierwszy wymieniony został jako nieżyjący.

Prawdopodobnie był dwukrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną mogła być córka Filipa z Soboty z rodu Doliwów, drugą Dorota z rodu Roliców. Pozostawił po sobie: Jana, Filipa, Jakuba, Andrzeja i Jadwigę.

Piotr z Widawy, przed rokiem 1392 ożenił się z Hanką z Krośniewic, córką Jana. Po jej ojcu, w wyniku długoletnich procesów spadkowych, otrzymał dobra: GłaznówKrzewieLeszno i Sokołów. Utrudniony zarząd dobrami, ze względu na znaczne oddalenie tych posiadłości skłonił Piotra do ich częściowej sprzedaży (Sokołów i Krzewie). W 1402r. Piotr, po śmierci Jarosława z Mierzyna, otrzymał urząd cześnika sieradzkiego. W końcu 1405r. awansował na sędziego sieradzkiego. Po raz pierwszy miał okazję zaprezentować swe talenty 29 VI 1407r., kiedy to wraz z sędzią łęczyckim Piotrem z Turu i innymi dostojnikami wydali wyrok w sprawie o Duninów między królem Władysławem Jagiełłą a księciem mazowieckim Siemowitem IV. Sprawa ta musiała zaważyć na jego dalszej karierze, bo choć piastował niezbyt wysoki urząd w skali ogólnopolskiej to świadkował na wielu dokumentach królewskich. W styczniu 1411r. znalazł się w składzie delegacji polskiej wyznaczonej do rokowań z Zakonem Krzyżackimo przedłużenie rozejmu. Dnia 16 X 1411r. w Błogiem wystawił dokument stanowiący poręczenie za brata Dobiesława z Błogiego, cześnika sieradzkiego, że tenże przystąpi do rozgraniczenia swej wsi od własności kapituły włocławskiej. Zaczął też odgrywać znaczącą w dyplomacji. Dnia 27 XI 1411r. Władysław Jagiełło aprobował warunki rozejmu z Zygmuntem Luksemburskim wynegocjowane przez oratorów królewskich, wśród których wymieniony został Piotr z Widawy. Było to grono ze wszech miar przygotowane do pełnionej misji, toteż należy przypuszczać, że podobnego rodzaju umiejętnościami dysponował Piotr, skoro włączono go do delegacji. Może oprócz praktyki prawniczej posiadł znajomość języka niemieckiego? Faktem jest, iż już po raz drugi wysłano go w poselstwo do kraju niemieckojęzycznego. W dniach 11-13 IV 1413r. przebywał z królem w Wieluniu. W październiku wziął udział w wielkim zjeździe panów polskich i bojarów litewskich w Horodle (W). Poświadczył podstawowy dokument wydany wspólnie przez Jagiełłę i Witolda, regulujący stosunki polsko-litewskie. Do swego rodu Awdańców, wraz z bratem Jakubem z Rogoźna, przyjął Jana Gasztołda. Dnia 2 IV 1414r. w Sieradzu świadkował na dokumencie króla w sprawie nadania dla paulinów w Częstochowie. Wziął zapewne udział w zjeździe Władysława Jagiełły z wielkim mistrzem krzyżackim w Słońsku. Wystawił bowiem 24 IV 1414r. w Brześciu wraz z królem i innymi panami polskimi glejt posłom Zakonu. Latem 1419r. wziął udział w wyprawie przeciw Krzyżakom. Dnia 15 lipca świadkował na dokumencie strony polsko-litewskiej traktatu przymierza z państwami unii kalmarskiej wystawionym w obozie wojskowym pod klasztorem w Czerwińsku. W drugiej połowie 1420r. wyruszył w podróż do Rzymu w poselstwie do papieża Marcina V (wspólnie z Jakubem z Paravesino i Pawłem Włodkowicem). Prawdopodobnie był także z Pawłem Włodkowicem w 1421r. w Rzymie w czasie procesu między Polską a Zakonem. W 1422r. wziął udział w wyprawie do Prus. Dnia 23 lipca świadkował na przywileju wydanym w Czerwińsku dla szlachty. Odbył całą kampanię wojenną zakończoną pokojem zawartym nad jeziorem Mełno. Znalazł się wśród gwarantów traktatu pokojowego, podpisanego 27 września 1422r.

Z początkiem 1425r. Piotr zajął się uporządkowaniem spraw majątkowych. W marcu sprzedał Leszno i trzecią część Mikołajek. Wyzbywanie się dóbr łęczyckich służyć miało rozbudowie kompleksu widawskiego. W grudniu 1431r. Piotr został wybrany na jednego z sędziów w procesie wytoczonym na zjeździe sandomierskim przeciwko Straszowi z Białaczowa, który rozpowiadał publicznie o wiarołomstwie królowej Zofii. Dwór wygrał sprawę, a główny oskarżony został zmuszony do złożenia przysięgi oczyszczającej. Ze śmiercią Władysława Jagiełły ograniczona została działalność polityczna Piotra. Wymieniony został jeszcze w dokumencie Władysława III dotyczącym traktatu pokojowego z Krzyżakami w Brześciu Kujawskim 31 XII 1435r. Potem bywał jeszcze na roczkach i wiecach sieradzkich. Zmarł między 12 VI 1441r. (przeprowadził rozgraniczenie wsi Wola Kleszczowa od Zborowa należącego do Niemierzy), a 3 IV 1442r., kiedy to jego żona, Anna (Hanka), nazwana została wdową. Dziećmi Piotra i Anny byli: Piotr, Jakub, Stanisław, Katarzyna i Jadwiga.

Jakub z Rogoźna, w dokumencie lokacji miasta Widawy z 1388r. wymieniony został na ostatnim miejscu, był więc zapewne najmłodszym synem Jakuba z Błogiego. Tak jak jego bracia cieszył się łaską Władysława Jagiełły, dzięki której wszedł do hierarchii ziemskiej Sieradzkiego. Od 14 IX 1405 do 20 I 1410r. występował z tytułem łowczego, od 28 XII 1411 do 1 II 1423r. z tytułem podkomorzego. Jako podkomorzy uczestniczył 21 V 1412r. w rozgraniczeniu dóbr biskupstwa włocławskiego położonych częściowo na terenie woj. sieradzkiego i dóbr swego brata Dobiesława z Błogiego.

Jakub otrzymał z ojcowizny Rogoźno, gdzie znajdował się jego dwór. Prócz tej wsi dostał zapewne Dąbrowę Widawską, skąd pisali się jego synowie. Sam Jakub określany bywał z Widawy wówczas, gdy występował razem z bratem Piotrem na wspólnych listach świadków, tj. w roku 1419 (Czerwińsk) i 1422 (Mełno). Wskazanie Widawy należy rozumieć raczej jako miejsce pochodzenia, a nie własności. Synowie Jakuba także nic już w mieście nie mieli. W skład posiadłości Jakuba wchodziła natomiast królewszczyzna Tyczyn, którą w lipcu 1412r. rozgraniczono z Pstrokoniami.

Latem 1419r. brał udział w wyprawie przeciw Krzyżakom. Jego obecność w obozie pod Czerwińskiem została poświadczona 15 lipca. Latem 1422r. uczestniczył w kolejnej wyprawie przeciw Krzyżakom, a jego imię wymieniono wśród gwarantów pokoju mełneńskiego obok imienia jego brata Piotra z Widawy. Z racji sprawowania urzędu niemal stale zasiadał na roczkach w Sieradzu i Szadku, na wiecach urzędniczych i sądach nadwornych w Brodni. Poświadczał na wielu ważnych dokumentach dotyczących nadań i rozgraniczeń dóbr. Po raz ostatni odnotowano jego obecność 1 II 1423r. Zmarł przed 7 kwietnia 1423r., kiedy to podkomorzym sieradzkim był już Tomasz Szeliga z Janowic.

Żoną Jakuba była nieznana z imienia Siemkowska (z Siemkowa) herbu Oksza. Ich dziećmi byli: Wichna, Elżbieta, Jan, Jadwiga, Jakub, Piotr i N. córka.

Piotr z Widawy i Jakub z Rogoźna to najznamienitsi Widawscy okresu średniowiecza. Jeżeli Piotr ożenił się z Hanką około 1392r. i przyjmiemy, że miał wtedy około 20 lat, to znaczy, że dożył jak na tamte czasy sędziwego wieku 70-ciu lat. Jakub był prawdopodobnie kilka lat młodszy od Piotra (2 do 5 lat) i w chwili śmierci miał około 50 lat. Z ich życiorysów wynika, że trzymali się razem, znali dobrze króla Władysława Jagiełłę i często przebywali w jego najbliższym otoczeniu. Pełniąc swoje urzędy wiele podróżowali, Piotr nawet za granicą. Co prawda nie ma żadnej wzmianki o ich udziale w wojnie z Krzyżakami w 1410r. i w bitwie pod Grunwaldem. Biorąc jednak pod uwagę, że mieli wtedy około 40-tu lat oraz ich późniejsze wyprawy wojenne (w 1419r. i 1422r.), należy przypuszczać, że i w tamtej wielkiej wojnie przeciw Zakonowi brali czynny udział. Dużym wyróżnieniem było reprezentowanie przez nich wielkiego rodu Awdańców w Horodle w 1413.

Jan syn Jakuba z Rogoźna. Pierwsza wzmianka o nim pochodzi z 29 IV 1423r., gdy sąd nakazał podkomorzemu sieradzkiemu Tomkowi Szelidze z Janowic (następcy Jakuba z Rogoźna na tym stanowisku) wypłacić dla Jana z Rogoźna należne pieniądze. Przed 21 II 1427r. poślubił Katarzynę, córkę Piotra Szczawieńskiego herbu Topór, której zapisał 200 grzywien oprawy na wsiach Rogoźno i Dąbrowa. W maju 1442r. Rogozińscy podzielili majątek. Jan wspólnie z bratem Piotrem objął Dąbrowę. Nadal jednak pisał się z Rogoźna. W styczniu 1453r. poręczył za synów Piotra z Widawy, czyli swoich synowców stryjecznych, a w marcu 1454r. otrzymał od nich w zastaw za 25 grzywien 2 młyny w Widawie. Ostatnia wzmianka o nim pochodzi z 18 IV 1454r., kiedy to Markowi, Żydowi z Sieradza, spłacił dług Piotra Widawskiego w wysokości 8 florenów węgierskich. Z Katarzyną (zm. po 30 VII 1470r.) miał jedynego syna Jakuba, który przed 30 VII 1470r. ożenił się z Klichną, córką Andrzeja Łaskiego herbu Korab. Jakub zmarł bezpotomnie przed 9 VIII 1471r.

Jakub syn Jakuba z Rogoźna. W 1434r. rozpoczął studia w Akademii Krakowskiej. Przed 1442r. objął probostwo w Restarzewie. W dziale z braćmi w 1442r. otrzymał Rogoźno. Od 3 VIII 1463r. występuje jako oficjał wieluński, łącząc tę funkcję z dzierżawą wieluńskiego klucza dóbr arcybiskupich. Od września 1463r. był kanonikiemkurzelowskim, a od 9 I 1464r. występuje w źródłach jako pleban widawski. Probostwo w Restarzewie dostał po nim Jakub z Widawy, synowiec stryjeczny (syn Piotra z Widawy). Jako zmarły wymieniony został 7 XII 1472r.

Piotr syn Jakuba z Rogoźna. W dziale z 1442r. umieszczono go tuż za bratem Janem, a przed Jakubem. Porządek ten wynikał nie ze starszeństwa, lecz układów majątkowych. Piotr jako najmłodszy z braci otrzymał Dąbrowę wspólnie z najstarszym Janem. Był już jednak pełnoletni, o czym świadczy wzmianka z 1441r., a także z 13 V 1443r, kiedy to prowadził spór z Janem, chłopem z Wiewiórczyna. Dnia 15 I 1453r. Piotr otrzymał w zastaw za 20 grzywien czynsz od sołtysa Wojciecha ze Starej Widawy, a 25 I 1453r. łan w Widawie za 10 grzywien od Piotra z Widawy. W obu wzmiankach używał nazwiska Dąbrowski z Rogoźna. Poczynając od 1454r. konsekwentnie posługiwał się formą Rogoziński z Dąbrowy, akcentując pochodzenie po podkomorzym Jakubie. Jego pierwszą żoną była Anna. Brak zapisów w dokumentach o jej krewnych, towarzyszących z reguły kobietom w różnych sytuacja prawnych oraz rychła śmierć Anny, nie pozwalają ustalić jej pochodzenia.

Drugą jego żoną została Polomka (Apolonia) z Wilamowa, córka starosty uniejowskiego Jana herbu Kamiona i kasztelanki łęczyckiej Dobrochny z Łąkoszyna herbu Rola. Piotr zapisał Polomce 400 grzywien oprawy na Dąbrowie, Widawie i Kocinie. W zamian żona zapisała mu trzecią część posagu. W latach 1459 – 1462, wykupując dział od brata swojej żony Stanisława Pudły z Witowa, stał się właścicielem znacznej części Kociny. Dnia 9 VIII 1471r. zobowiązał się wypłacić Klichnie, wdowie po swym synowcu Jakubie, 30 grzywien. Tym samym Piotr skupił w swym ręku dobra po Jakubie. Po raz ostatni jako żyjący wspomniany został 29 VI 1472r., kiedy to zasiadał wśród asesorów sądu grodzkiego w Sieradzu. Jako zmarłego wymieniono do 7 XII 1472r. Jedynym jego synem z pierwszego małżeństwa był Gabriel.

Gabriel syn Piotra wnuk Jakuba z Rogoźna. Po śmierci swojego ojca i stryja Jakuba (plebana widawskiego), a także swego brata stryjecznego Jakuba (syna Jana), został jedynym dziedzicem Rogoźna i Dąbrowy. Dnia 7 XII 1472r. ugodził się z macochą, Polomką Wilamowską. Jako zadośćuczynienie posagu otrzymała połowę Dąbrowy i dom w Widawie, które miała dzierżyć przez 6 lat. Po upływie tego czasu Gabriel zamierzał wykupić dobra ojczyste. Zapewne dla zgromadzenia gotówki zaczął pozbywać się drobnych nabytków poczynionych przez ojca. Między innymi dnia 3 II 1473r. sprzedał łan w Wielkiej Wsi Michałowi z tej wsi i plebanowi w Grocholicach. Przed 13 II 1473r. ożenił się z Katarzyną, córką Piotra ze Szczawna, która w posagu wniosła 200 florenów zastawionych na Szczawnie i Woli. Gabriel zapisał jej oprawę na połowie dóbr w Dąbrowie, Rogoźnie, Kocinie i części Widawy. W 1482r. zmarła zapewne jego pierwsza żona, gdyż 30 I 1483r. swej drugiej żonie, Annie z Pożdżenic, zapisał 200 grzywien oprawy na połowie Dąbrowy i Rogoźna, rezerwując dla siebie Kocinę i Widawę. Żył jeszcze w 1513r., kiedy to pożyczał 5 grzywien od synów Jana z Grabna.

Z pierwszej żony Katarzyny miał dzieci: Annę, Jana, Jadwigę i Piotra. Z drugiej żony Anny miał córkę Małgorzatę.

Córka Anna przed 14 VII 1490r. poślubiła Jana z Grabi (parafia Marzenin). Drugim jej mężem został Wojciech Kucowski.

Syna Jan w 1493r. rozpoczął studia w Krakowie.

Jadwiga wyszła za mąż za Mikołaja Kamockiego z Głupic.

Małgorzata w 1523r. była żoną Jakuba Zapolskiego.

Piotr z Dąbrowy i Rogoźna przed 1507r. poślubił Katarzynę, siostrę Jana Trzebieńskiego z Kociszewa herbu Szreniawa, której zapisał 500 florenów oprawy na połowie Dąbrowy, folwarku i stawach tamże, dla siebie rezerwując części w Widawie. W 1523r. wspólnie z żoną Katarzyną sprzedali za 330 grzywien części w Widawie Piotrowi Wężykowi oraz spłacili macochę Annę.

Od potomków Piotra syna Gabriela wnuka Piotra prawnuka Jakuba z Rogoźna, wywodzą się znane heraldykom rodziny Rogozińskich i Dąbrowskich herbu Awdaniec.