Rogozińscy w herbarzach

W podanych poniżej herbarzach Rogozińskim przypisuje się dwa herby: Awdaniec (Abdank) i Oksza. Jednak większość heraldyków uważa, że herb Oksza łączony jest z Rogozińskimi przez pomyłkę. Ta pomyłka pojawiła się przede wszystkim w herbarzu S. Uruskiego „Rodzina. Herbarz szlachty polskiej t. XV” (str. 222), a sprostowana została w „Rodzina. Herbarz szlachty polskiej – Uzupełnienie część IV”. Przyjmując zatem Abdank za jedyny herb można stwierdzić, że herbowi Rogozińscy są jednolici pod względem rodowym, wywodzą się tylko z jednego rodu, rodu Awdańców.

Osobną kwestią jest czy wszyscy herbowi Rogozińscy mieli jednego wspólnego przodka? Jak pisałem w artykule o pochodzeniu nazwiska, wsi o nazwie Rogoźno (Rogóźno, Rohoźno) było kilka. Sugerowałem też, że nazwisko nasze z tej przyczyny mogło powstać w kilku miejscach. Lecz jakże mało prawdopodobne jest, aby wszyscy właściciele tych wsi (Rogoźno, …), którzy przyjęli nazwisko Rogoziński, pochodzili z tego samego rodu Adwańców. Byłby to trudny do przyjęcia zbieg okoliczności. Chyba, że?

Jak dotąd niekwestionowanym miejscem narodzin naszego nazwiska jest Rogoźno koło Widawy. Lecz istnieje też Rogóźno w gminie Zgierz oraz znajdująca się obok Wola Rogozińska i Kwilno (dawniej Kwilino). Wszystkie te wsie w XVI wieku związane były z Rogozińskimi herbu Awdaniec (ich drzewo znajduje się pod pozycją Sławni prawnicy). Czy byli to zupełnie inni Rogozińscy niż ci spod Widawy? Czy ci sami? Trudno powiedzieć.

W tej kwestii można rozpatrzeć trzy przypadki.

  1. Były to oddzielne rodziny z tego samego rodu Awdańców. Tylko przypadek sprawił, że dwóch różnych Awdańców, w różnym zresztą czasie, stało się właścicielami dwóch różnych wsi Rogoźno (Rogóźno) i od nich przyjęli to samo nazwisko Rogoziński.
  2. Była to ta sama rodzina, a jeden z „widawskich” Rogozińskich stał się właścicielem istniejącej już wsi Rogóźno (gmina Zgierz).
  3. Była to ta sama rodzina, a jeden z „widawskich” Rogozińskich stał się właścicielem terenów położonych obecnie w gminie Zgierz. Wiedziony sentymentem do nazwy swojego rodzinnego gniazda, zmienia nazwę istniejącej już wsi na Rogóźno lub zakłada nową wieś o tej nazwie. Mogło być to podyktowane także względami czysto praktycznymi. W tamtych czasach często jeszcze zmieniano nazwiska w związku z przejęciem we władanie i przeniesieniem się do innej wsi. Może jakiś Rogoziński obejmując na własność wieś chciał nadal nazywać się (pisać) „z Rogoźna” i zmienił jej nazwę na Rogoźno. XV i XVI wiek to najlepszy okres w dziejach Rogozińskich i noszenie tego nazwiska było z pewnością wielką wartością.

Osobiście skłaniam się ku twierdzeniu, że Rogozińscy herbu Awdaniec wywodzą się od jednego przodka, którym był Piotr Rogoziński, syn Gabriela, wnuk Piotra, prawnuk Jakuba z Rogoźna. Jest to zgodne z poglądem prof. Alicji Szymczak, wyrażonym w publikacji Szlachta sieradzka w XV wieku. Magnifici et generosi.

 

Rogozińscy w herbarzach, słownikach, spisach i innych materiałach.

 

Andrzej Brzezina Winiarski Herby Szlachty Rzeczypospolitej. Wydawnictwo De Facto, Warszawa 2006

Zbiór 1400 kolorowych wizerunków herbów (w tym wielu unikalnych), 18 000 nazwisk rodów szlacheckich z herbami.

Rogoziński h. Awdaniec

 

 

Suma Tomasz Słownik biograficzny urzędników pocztowych w Królestwie Polskim 1815-1871, DiG, Warszawa 2006

Książka zawiera ponad 2000 not biograficznych osób będących urzędnikami pocztowymi w Królestwie Polskim w latach 1815-1871.

Rogoziński Wojciech

 

Robert Bielecki Szwoleżerowie Gwardii. 1 Słynne pułki polskie, Wydawnictwo Neriton, Warszawa 1996

Indeks zawiera wykaz 4258 osób.

nazwisko, imię, nr biogramu

Rogoziński Jan 687

 

Alfred Znamierowski Herbarz rodowy, Świat Książki, Warszawa 2004.

Autorem książki jest Alfred Znamierowski, heraldyk i weksylolog, dyrektor Instytutu Heraldyczno-Weksylologicznego. Książka przedstawia spójny wykład terminologii heraldycznej, prawidłowe wyglądy herbów i ich klejnotów. Przedstawione są nie tylko herby ale również różne formy historyczne i odmiany, pochodzenie i występowanie. Szczególną wartość mają przystępnie przedstawione zasady heraldyki – niezbędne informacje dla każdego zainteresowanego heraldyką. Książka zawiera 170 herbów i 550 odmian oraz wartościowy wykaz ponad 11.500 rodzin herbowych z odmianami nazwisk. Przy nazwiskach podane są okresy udokumentowanej przynależności do herbu. Książka zawiera również informacje o ewentualnej przynależności do herbu w wyniku nobilitacji.

Spis obejmuje tylko rodziny, które nabyły szlachectwo i herb od XIII w. do 1795 roku czyli do końca I Rzeczypospolitej. Później herby nadawały władze mocarstw zaborczych – Rosji, Austrii i Prus. Ponieważ w Rzeczypospolitej istniała głęboko zakorzeniona równość szlachty i nie nadawano tytyłów arystokratycznych, dlatego autor nie podaje odmian herbowych baronowskich, hrabiowskich i książęcych.

Indeks zawiera wykaz 11.500 nazwisk szlachty polskiej z herbami, do których należą dane nazwiska.

Nazwisko, herby

Rogoziński, h. Awdaniec, Oksza
Rogoźniski, h. Awdaniec

 

Tadeusz Epsztein, Sławomir Górzyński Spis ziemian Rzeczpospolitej Polskiej w roku 1930. Województwo poleskie. Wydawnictwo DiG, Warszawa 1996.

Indeks zawiera nazwiska 1000 właścicieli ziemskich: Nazwisko Imię – Miejscowość (majątek)

Rogoziński Adam – Podcina,

Rogoziński Adam – Szydłowszczyzna.

 

Tadeusz Epsztein, Sławomir Górzyński Spis ziemian Rzeczpospolitej Polskiej w roku 1930. Województwo wołyńskie. Wydawnictwo DiG, Warszawa 1996.

Indeks zawiera nazwiska 1000 właścicieli ziemskich: Nazwisko Imię – Miejscowość (majątek)

Rogoziński Adam – Karolinka

 

Tadeusz Gajl Herby szlacheckie Rzeczypospolitej Obojga Narodów, Wydawnictwo L&L, Gdańsk 2003

Najbogatszy i najpełniejszy zestaw herbów szlacheckich w historii polskiej heraldyki. Herbarz przedstawia niemal wszystkie dostępne w źródłach publikowanych wizerunki herbów w ilości ponad 3.000 sztuk. Pokazanych zostało kilkadziesiąt herbów nigdy nie pokazywanych w formie graficznej, a znanych jedynie z opisów. Indeks wykazuje wszystkie znane powiązania między nazwiskiem a herbami.

Indeks zawiera wykaz 18.600 nazwisk szlachty polskiej z herbami, do których należą dane nazwiska.

Rogoziński h. Abdank, Oksza

 

Elżbieta Sęczys Szlachta wylegitymowana w Królestwie Polskim w latach 1836-1861(1867)

Wykaz nazwisk wg książki pod tym samym tytułem opracowanym jako pierwszy z 5-ciu tomów (Warszawa 2000) w serii Szlachta polska. Publikacja wydana we współpracy Wydawnictwa DiG, Polskiego Towarzystwa Heraldycznego i Naczelnej Dyrekcji Archiwów Państwowych.

NAZWISKO (przydomek) h. herb (4513 nazwisk):

ROGOZIŃSKI h. Abdank

Florian Stanisław, dziedzic wsi Ruchna, Jan Antoni asesor prawny komory konsumowo-składowej w W-wie i Wojciech Jan (synowie Tadeusza i Pelagii Zielińskiej) (W księdze szlachty guberni warszawskiej przy Wojciechu Janie podano nazwisko panieńskie matki Źelińska) leg. 1837. Wojciech Jan, nadzwyczajny referendarz stanu, prezydujący w Prokuratorii Generalnej Królestwa Polskiego. Otrzymał także prawo nowego szlachectwa w KP w r. 1838 + W-wa 18 V 1823 Józefa Apolonia Marianna Andrychowicz. Ich dzieci: 1. Jan Ewangelista Tadeusz *W-wa 27 XII 1825; 2. Michał Hieronim *W-wa 29 IX 1827, pomocnik zarządzającego interesami Rady Administracyjnej; 3. Patrycy Gabriel Józef * W-wa 16 III 1834; 4. Martyna Agnieszka Pelagia * W-wa 29 VII 1829; 5. Kamila Magdalena Czesława * W-wa 18 VII 1831; 6. Paulina Joanna Karolina * W-wa 25 I 1836.

Od Piotra, który według wyciągu genealogicznego wniesionego urzędowo do akt piotrkowskich w r. 1787 był prawnukiem Mikołaja nabywcy w r. 1600 wsi Rząśnia – prawnuki Aleksander (s. Teodora) oraz Jacek i Władysław (s-owie Gabriela) leg. 1838.

 

Boniecki Adam Herbarz polski, t. 1-16, Gebethner & Wolff, Warszawa 1905 (1899-1913). Reprint.

Należy pamiętać, że Adam Boniecki doprowadził opisy rodzin jedynie do litery M. Ostatnia rodzina to Makomascy. Opisy niektórych rodzin są wielostronicowe, w innych przypadkach rodzina opisywana jest jednym zdaniem. Niektóre opisy dotyczą końca XVIII wieku, niektóre kończą się w XVI wieku. Wiele nazwisk jest jedynie wzmiankowanych wśród opisów innych rodzin, często wzmianka dotyczy samego nazwiska bez podanego imienia (np. „…kupił od Rzeckiego”). Adam Boniecki w Herbarzu Polskim przytacza około 25.700 nazwisk.

Rogodziński, Rogoziński, Rohoz Rohoza Rohozi Rohozinski Rohoziński

 

 

Adam Boniecki Herbarz Polski, t. 8, str. 40:

Ilniccy h. Sas z Ilnika

Magdalena, ur. w Czarnokońcach, córka Jana i Magdaleny, zaślubiła 1811 roku Dominika Rogozińskiego. Marcina v. Krzysztofa i Anastazyi v. Katarzyny Smólskiej, córka Zofia, ur. w Koniuszowej, zmarła 1866 r. w Białej. Zaślubiła 1816 roku Feliksa Witwickiego (Metr. w Czortkowie).

 

 

Herbarz Wołyński – opracowanie: Towarzystwo „Pro Archivo”, Kraków.

Indeks zawiera wykaz ponad 5700 osób – wylegitymowanej szlachty wołyńskiej.

Rogoziński 1803 – 1832, Rogoziński 1803 – 1911, Rogoziński 1833 – 1868, Rogoziński 1846 – 1864, Rogoziński 1846 – 1848, Rogoziński 1858 – 1913.

 

Kasper Niesiecki Herbarz Polski t. VIII str. 128.

Rogoziński herbu Abdank, w województwie Siera­dzkiem. Jan z Rogoźna Patruus Clenodiatus Wincencyanny Lezeńskiej wojewodziny Brzeskiej Kujawskiej, starościny Łę­czyckiej 1484. Acta Terrestr. Lancic. Stanisław Rogoziński, podstarości a potem podkomorzy Sieradzki, Constitut. 1590. f. 603. umarł 1610. w katedrze Krakowskiej, przy zakrystyi, pochowany z tablicą marmurową, miał za sobą Elżbietę Pu­ckównę, z którą potomstwo zostawił. Gabryel brat jego, miał w Krakowskiem dobra Glewiec i Gniazdowice. Acta Castr. Cracov. 1585. ten z Wądzonówną, zostawił córki, i syna Jana burgrabiego Krakowskiego, ten z Dorotą Biskupską pod­komorzanką Łęczycką, tylko córkę spłodził. Baranowski. Kon­stancya Adama Sławińskiego, Helena Wawrowskiego, pisarza ziemskiego Kaliskiego, N. Jędrzeja Kwiatkowskiego, małżonki. Stefan 1670. z sejmu komissarz do granic. Constit. fol. 27. Jan z Łęczyckiego 1674. Marcin, Paweł i Jędrzej bracia ro­dzeni. Wawrzeńca syn Jan 1654. Jędrzej w Jazłowcu pogrze­biony. Mikołaj z kopiją gonił na weselu Zamojskiego z Batorówną.

Rogoziński. Wojciech Rogoziński, dla męstwa nobilitowany na sejmie 1662. Constit. Fol. 40.


Rodzina. Herbarz szlachty polskiej t. XV, str 222 – S. Uruski.
 (duża część danych jest nieprawdziwa, w tym herb, sprostowanie znalazło się w uzupełnieniu do Herbarza)

ROGOZIŃSKI h. OKSZA. Wzięli nazwisko od wsi Rogoźno w woj, sieradzkiem. Stefan, komendant załogi w Presburgu[1] ze strony Władysława III, dzielnie bronił tego miasta przeciw stronnikom Królowej Elżbiety. Stani­sław, dziedzic Rogoźna 1556 r., miał syna Macieja. Andrzej i Jan przepro­wadzili dział dóbr Rataje i Brzeźno 1563 r.; po Andrzeju z żony Agnieszki synowie: Zygmunt i Stanisław, którzy 1605 r. sprzedali Rogoźno i Wolę Ro­gozińską. Mikołaj z żoną Anną otrzymali 1589 r. w dożywocie wójtostwo w Żarnowcu. Stanisław, wojski sieradzki 1593 r., zapisał 1597 r. dożywocie żonie Dorocie, a 1598 r. nabył wsie Jakubice i Baszkow; poborca 1590 r., podkomorzy sieradzki 1605 r. Gabryel, dziedzic dóbr Glewiec 1590 r., miał syna Jana, burgrabiego krakowskiego, zm. 1625 r., żonatego z Dorotą Biskup­ską, podkomorzanką łęczycką.

Jan i Bartłomiej, synowie Mikołaja, cześnika kaliskiego, 1601 r. Ga­spar, wojski sieradzki 1607 r. Jan, sekretarz król. 1619 r. Paweł i Jan, sy­nowie Pawła i Katarzyny Sułkowskiej, 1668 r. Jan 1674 r., Mikołaj 1697 r. elektorowie z woj. łęczyckiego. Franciszek, elektor 1697 r. z woj. kaliskie­go, a Kazimierz z woj. inowrocławskiego.

Jan, podczaszy czerwonogrodzki 1775 r. Tadeusz, syn Mikołaja i Zofji Lubawskiej, 1776 r. Wacław, major wojsk koronnych 1782 r. (M. Kor., Wyr. Tr. Piotrkow., Kancl.). Adam 1810 r., syn Jana-Wacława, wnuk Wa­wrzyńca, prawnuk Wojciecha.

Pochodzący: a) po Mikołaju, dziedzicu dóbr Rząśni w woj. sieradzkiem 1600 r., Aleksander, dziedzic dóbr Dłużniewic w pow. opoczyńskim, Jan, dzie­dzic dóbr Krassówka i Władysław, dziedzic dóbr Krzepino w pow. kielec­kim, synowie Teodora, wylegitymowani w Król. 1838 r.; b) po Piotrze, dzie­dzicu wsi Prądzewo w pow. łęczyckim 1662r., Wojciech, referendarz stanu, radca Prokuratorji, znakomity prawnik z synem Michałem, urzędnikiem w Warszawie 1861 r.; (tenże referendarz Wojciech) otrzymał przyznanie praw nowego szlachectwa w Królestwie 1838 r. Jan, urzędnik w Warszawie i Florjan, dziedzic dóbr Ruchny w woj. mazowieckiem, synowie Tadeusza i Pelagii Jelińskiej, wylegitymowani w Król. 1837 r.

Tomasz, Jakób i Stanisław 1782 r., a Jan, Ignacy, Teodor, Wincenty i Michał, wnukowie Tomasza, w 1834 r. wylegitymowani w Galicji.

ROGOZIŃSKI Eliasz-Albin, towarzysz pancerny, w nagrodę zasług rycerskich nobilitowany 1662 r. (V. Leg.).

 

Herbarz rodzin szlacheckich Królestwa Polskieg

 

Rodzina. Herbarz szlachty polskiej – Uzupełnienie część IV.

ROGOZIŃSCY h. HABDANK[2]).

Historja sądownictwa, a poniekąd i zarządu kraju na ziemiach polskich b. zaboru rosyjskiego, w XIX w. łączy się ściśle z nazwiskiem Rogozińskich, znakomitych prawników, którzy piastowali w Warszawie różne stanowiska sądowe i administracyjne, osiągnąwszy najwyższe szczeble w hierarchji urzędniczej. Do ich liczby należeli: Wojciech i jego synowie: Jan i Michał Rogozińscy.

Życiorysy tych wybitnych mężów stanowią niewątpliwie bardzo ciekawy przyczynek do dziejów Themidy polskiej, sądzę więc, że powinny być utrwa­lone dla potomności.

Zważywszy, że Rogozińscy pochodzą z bardzo starego rodu szlacheckiego, nie można pominąć milczeniem ich genealogji, zawierającej dużo ciekawych szczegółów historycznych.

Na podstawże drzewa genealogicznego, ułożonego przez wspomnianego Wojciecha Rogozińskiego, załączonego wraz z dokumentami autentycznemi do akt Heroldii Królestwa Polskiego, znajdującemi się w Archiwum akt dawnych w Warszawie, oraz drzewa genealogicznego, skreślonego ręką wspomnianego Jana Rogozińskiego, należącego do zbiorów rodzinnych, można ustalić, że pro­toplastą rodu w linji prostej był Jan Rogoziński, herbu Habdank, ur. około 1570 r. Potomkami jego w linji prostej w kolejnym porządku byli: Sebastjan-Jan, dwóch imion, ur. w 1602 r., Piotr ur. około 1650 r., ożeniony z Elżbietą z Głogowskich, Wojciech, ur. w 1674 r., ożeniony z Konstancją z Głowińskich, Jan ur. w 1719 r., zm. w 1747 r., ożeniony z Jadwigą z Bedońskich, Mikołaj, zm. w 1764 r., ożeniony z Zofią z Lubowickich, Tadeusz, zm. w 1814 r., ożeniony z Pelagją z Żelińskich, wymieniony wyżej Wojciech, ur. w 1786 r., zm. w 1879 r., ożeniony z Józefą z Andrychiewiczów, oraz wymienieni wyżej jego synowie: Jan, ur. w 1825 r., zm. w 1883 r., ożeniony z Ludwiką z Mintrów, i Michał, ur. w 1827 r., zm, w 1896 r., ożeniony z Michaliną z Kijewskich, i najmłodszy syn Józef, ur. w 1834 r., zm. w 1891 r., ożeniony z Marją z Cieszentów.

Z należącego również do zbiorów rodzinnych dokumentu, a mianowicie kopji urzędowej zapisu w języku łacińskim, uczynionego w aktach grodzkich łęczyckich w najbliższa środę (feria quarta) po Wszystkich Świętych 1620 r., przez braci Sebastjana, Andrzeja i Piotra Rogozińskich, jako właścicieli wsi Wola Rogozińska i Kwilino, wchodzących w skład dóbr Rogozino, w pow. łęczyc­kim położonych, jest widocznem, że ojciec ich Jan Rogoziński był w końcu XVI i początku XVII wieku właścicielem tych ostatnich dóbr[3]).

Jeszcze dawniejszy dokument znajduje się w aktach grodzkich łęczyckich w Archiwum Głównem akt dawnych w Warszawie, a mianowicie akt, spisany po łacinie w Łęczycy we wtorek (feria tertia) w sam dzień św. Franciszka 1502 r., który zawiera układ pojednawczy między braćmi: Mikołajem, Janem i Andrzejem, synami nieżyjącego Jana z Rogoźna (de Rogoźno) Rogozińskimi z jednej strony, a księdzem Bartłomiejem, rektorem sąsiedniego kościoła para­fjalnego w Giecznie z drugiej strony, kończący spór graniczny. Akt ten wska­zuje na to, że rodowód Rogozińskich sięga czasów jeszcze bardziej odległych. Przypuszczając, iż Jan z Rogoźna urodził się w połowie XV w., okazuje się, że Rogozińscy już w owe czasy byli ziemianami osiadłymi w ziemi łęczyckiej.

Istnieje nawet dowód, stwierdzający, że już w początku XV w. Rogo­zińscy byli właścicielami dóbr Rogoźno. Piotr z Widawy, sędzia sieradzki i Jakób z Rogoźna, obaj herbu Abdank, należeli do liczby przedstawicieli rodów polskich, biorących udział w Unji Horodelskiej w 1413 r., na której nastąpiło zbratanie szlachty polskiej z bojarstwem litewskiem i uczestniczyli w tzw. adopcji herbowej, czyli uszlachceniu bojarów litewskich przez rody szlacheckie polskie. Pieczęć przy akcie przyjęcia do herbu Abdank rodu Gasztołdów, który reprezentował w Horodle senjor tegoż rodu Jan Gasztołd, przywiesił Jakób z Rogoźna. Adopcja horodelska objęła przede wszystkiem bojarstwo rdzennej Litwy t.j. województw wileńskiego i trockiego, ale nie brakowało także zastępu bojarów ze Żmudzi[4]).

Stefan Żeromski w „Dumie o Hetmanie”, opisując wizję senną, jako dawne wspomnienie, hetmana Stanisława Żółkiewskiego w przededniu klęski pod Cecorą i bohaterskiej jego śmierci w 1619 r., wymienia Mikołaja Rogozińskiego, „z domu Habdanków” (wyd. 1908 r., str. 99) w liczbie 14 rycerzy – zapaśników, którzy przed kilkudziesięciu laty stanęli w szrankach do turnieju na rynku krakowskim, w obliczu króla Stefana Batorego, na godach weselnych Jana Zamoyskiego z synowica królewska Gryzeldą Batorówną.

Fragment „Dumy o hetmanie” Stefana Żeromskiego, opisujący turniej rycerski na rynku krakowskim zorganizowany w 1583r. z okazji wesela Jana Zamoyskiego z Gryzeldą Batorówną, bratanicą króla Stefana Batorego. Wśród 14 rycerzy był Mikołaj Rogoziński z domu Habdanków.

„Surmaczów zagrzmiały trąby.
Wyjeżdżają na jasne koło zapaśnicy do kolan okryci stalą, w hełmach zawartych i w opuszczonych kratach. Konie ich dywdykami powłóczą, siodła sadzone kamieniem, srebrem nabijane i złotem. Na każdym rycerzu starożytne, przednie i zadnie polerowane plechy pancerzów, szorce, karwasze, nagolenice i nakolanki. Wielobarwne strusie pióra wieją na szczycie szyszaków i na łbach koni, stalą naczelników okrytych.
Każdy z rycerzy pod pachą ma drzewo, u boku miecz i tasak, czyli kord.
Z wolna we dwu krańcach placu staje naprzeciwko siebie czternastu wojenników.
Widzi ich znowu hetman…
Podorecki Bylina, Andrzej Grudziecki, Paweł Junosza Piaskowski, Krzysztof Tarnawa Broniowski, Mikołaj Rogoziński z domu Habdanków, Bronisław Nałęcz Orchowski, Jan Dobek Gryf…
We dwa hufce się dzielą.
Każdy ma chorągiew hetmańską z nowożeńca cyfrą.
Na jednej widnieje napis: Cemit et audet.
Na drugiej: Utraque civis.
Zsiadłszy z koni współzawodnicy przepraszają się społem – jeśliby który za przypadkiem
obnażon był i zabit, żeby zabójcy odpuścił…
Skłonili się wzajem.
Wstąpili w strzemię.
Dosiedli rumaków.”

W zbiorze Wyroków Trybunału Piotrkowskiego (Archiwum Główne akt dawnych w Warszawie ks. 194/670) odnaleziony został protokół zjazdu obywateli stanu rycerskiego województwa sieradzkiego, odbytego w 1643 r., na którym ustalono, że, „Ur. Wojciech Rogoziński, herbu Habdank (należący, oczywiście, do jednej z bocznych linij rodu), Piotrowy syn, Bartoszowy wnuk, Marcinowy prawnuk, Piotrowy praprawnuk, zalicza się do starożytnego domu szlacheckiego, bez wszelkiej zawsze żyjącego nagany, którego kiedyś wzglądkowi i same się domy królewskie, jako świadczą historje, subijciebant i z niegoż wiele de Repu­blica et regibus in sagatogoque cives optime meritos wychodziło”. Protokół ten podpisał Jan Wężyk Osiński, chorąży województwa sieradzkiego, marszałek koła rycerskiego.

Powyższy wywód pasuje do drzewa zamieszczonego w Rogozińscy h. Abdank / Jan z Dambrowa

Oto jego skrót:

  1. PiotrRogoziński (protoplasta Rogozińskich) + (1507) Katarzyna z Kociszewa

1.2. Marcin Rogoziński, występuje 1568 + Małgorzata Grabieńska siostra Katarzyny i Elżbiety żony Skączinowskiego (ślub 1544)

1.2.5. Bartłomiej Rogoziński ur. ok. 1550 +(1)(1583) Zofia Pabianowska c. Jana (1 męża Anny Dobrzyckiej) siostra Stanisława +(2) Dorota Piekarska h. Dębno ok. 1570 zm. ok. 1640

1.2.5.1. Piotr Rogoziński ur. ok. 1580 + Anna Bartochowska (1. v Stanisław Nieradzki)

1.2.5.1.1. Wojciech Rogoziński zm. po 1661 w 1643 sługa Eljasza z Bukowca Slichtynka (Piotrków Trybunalski) + Krystyna Rudzka c. Stanisława i Zofii Mierzewskiej

Śród dokumentów rodzinnych istnieje konsens w języku łacińskim, wydany Katarzynie z Sułkowskich Rogozińskiej, wdowie po Pawle, datowany w War­szawie dnia 20 maja 1685 r., opatrzony oryginalnym podpisem Króla Jana III Sobieskiego oraz pieczęcią królewską, upoważniający ją do scedowania praw do dóbr królewskich Swędowo, w pow. Brzezińskim, woj. łęczyckiego położonych.

Starożytny herb polski Abdank vel Habdank vel Audaniec pochodzi z czasów Bolesława III Krzywoustego, a według innych twierdzeń sięga nawet czasów pogańskich[5] [6]).

(…) Dalsza część informacji dotycząca sławnych prawników warszawskich znajduje się na stronie Wielcy Rogozińscy.

 

Nieznane zapiski heraldyczne – Stanisław Kozierowski

  1. Rel. Posn. 1601 f. 40.

Ingrossacio nobilitatis Rosińskiego.

Błażej Rosiński, notaryusz biskupa włocławskiego, podaje do wpisania w księgi grodzkie dyplom króla Zygmunta III, który nobilitował brata jego Tomasza Rosińskiego przyjętego przez Jana Rogozińskiego do herbu Abdank.

 

[1] Obecnie Bratysława. Wojna trwała w latach 1440-1442.

[2] W tomie XV Herbarza „Rodzina” zamieszczono zupełnie mylne wiadomości o rodzinie Rogozińskich, tak co do herbu jak i procedencji genealogicznej. Obecnie, otrzymawszy dane o tym wybitnym rodzie prawników polskich, przytoczone wiadomości niniejszem prostujemy i uzupełniamy.

[3] Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i Innych ziem słowiańskich, wyd. pod red. Br. Chlebowskiego i Wł. Walewskiego, tom I wid. 1888 r., str. 675.

[4] „Polska i Litwa w Dziejowym Stosunku”, wyd. 1914 r., Wł. Semkowicz: ,Braterstwo Szlachty Polskiej z Bojar­stwem Litewskiem w Unji Horodelskiej 1413 r., str. 444.

[5] Herbarz Kacpra Niesieckiego.

[6] Władysław Semkowicz w monografii p. t. „Ród Awdańców” zalicza przedstawicieli tego rodu do praszlachty, która, jak się wyraża „ginie w po­mroce wieków”. Herbem „Habdank” pieczętował się Lambert, pierwszy po św. Stanisławie biskup krakowski.